อันความกลัวยิ่งทำให้หวาดหวั่น
เยื้องย่างฟาดฟันเงื้อง้างควักไขว่
จับอาวุธเดินดุ่มลัดเลาะไป
ใช้ถากถางทางให้โล่งเตียน

จากที่แจ้งไถลถล่ำสู่ถ้ำมืด
ยิ่งก้าวเดินยิ่งอืดช้าพาคลื่นเหียน
ทั้งที่เร่งรีบวิ่งจนวิงเวียน
เกรงบทเรียนรุ่นก่อนหลอนซ้ำรอย

มุ่งทลายหลายสิ่งที่มองเห็น
หลงว่าเป็นข้าศึกทั้งใหญ่น้อย
แตกกระเจิงหลีกหลบลี้ล่าถอย
นับวันคอยมองท่าอยู่ในเงา

----------------------------------------
poem by me
 
เรื่องครั้งนี้ประมาณว่า..
มีศัตรู หรือคนที่ตนเองอาจจะมองเห็นว่าเป็นศัตรู ซึ่งทำให้กลัว
และด้วยความผิดพลาดจากรุ่นก่อน
ก็จ้องจะทำลายศัตรูที่คิดว่ามองเห็นให้สิ้นไป
แต่.. ถ้าหากศัตรูของคุณนั้นไม่มีวันทำลายได้หมด
จะมีก็เพียงแต่หลบไปสักพัก แล้วจะกลับมาอีก : )

ทางแก้ไข คือ ปรองดองกันดีกว่า -_-
โอเคนะ ดูมีสาระไหม?
 

Comment

Comment:

Tweet

@boynipan  555 ขอบคุณที่มาเม้นค่ะ
ขอระบุว่าเป็น 'กลอนเปล่า' แน่ๆ ค่ะ

#2 By NekoMoji on 2015-01-24 18:10

Hot! Hot! Hot!
ความกลัวก็เหมือนแสงแห่งตะวัน..
จงแหวกว่ายด้วยใจที่มุ่งมั่น..
และโอบแสงนั้นไว้ ด้วยลมหายใจที่มีทั้งปวง..confused smile confused smile confused smile
(..มันคือกลอนอัลไลน์เนี่ย..555+^^)sad smile confused smile